Picasso museum in Buitrago de Lozoya

De kapper en zijn beste vriend

Een sterke vriendschap en een gemeenschappelijke filosofie van het leven bij de twee mannen.

En de 26-jarige vriendschap band tussen Pablo Picasso en zijn kapper, Eugenio Arias, is een grote aanwinst voor het dorp Buitrago de Lozoya, die dankzij het ​​heeft zijn eigen kleine Picasso Museum.

Foto's:
In de goede oude tijd. Picasso gesneden door zijn vriend de kapper.
(Met dank aan het Spaanse Ministerie van Cultuur voor het toestaan ​​van me om de foto te publiceren.)

De inzet foto: The Barber Eugenio Arias, 1997.

Het verhaal begint in de jaren '30. Pablo Picasso en Eugenio Arias zowel emigreerden naar Frankrijk aan het begin van het Franco-tijdperk en werd vrienden in een dag, toen Picasso naar de kapper nodig. De kunstenaar had op dat moment zich in Vallauris, in de villa "La Gauloise", met zijn vrouw, Françoise Gilot, de moeder van Claude en Paloma.

De twee vrienden kwamen om het dagelijks leven van de mensen wijs te delen, speelden ze kaarten, ging naar bars en ging naar het stierengevecht, maar ook de gezinnen werden goede vrienden. Picasso toonde zijn waardering door het geven van zijn vriend de verschillende kunstwerken, ondertekend van restaurant menu's chique kapper kistjes.

Schenking
Tegen het einde van de jaren '70 terug Eugenio in de zomer steeds vaker naar zijn geboortedorp Buitrago de Lozoya net buiten Madrid. Daar besloot hij om al zijn Picasso collectie te doneren aan het dorp onder de voorwaarde dat het niet kon worden gebruikt voor commerciële doeleinden. Dat is de reden waarom de kleine museum in de kelder van het gemeentelijke gebouw ook geen entree.

- Een niet geld te verdienen op giften van een vriend, maar hij, die plant een boom maakt aan de andere kant iets van waarde aan de gehele mensheid, zegt de kapper.

Werk moraal
- Picasso en ik hielp en ondersteunde elkaar door de jaren heen, vervolgt hij. We beschermen elkaar emotioneel en moreel, en we deelden een set van waarden, met name op het gebied van arbeidsethos.

Pablo Picasso was van mening dat zij die leven zonder te werken is een sociaal dief en twee vrienden deelden de mening dat alleen degenen die werken en waarde toevoegen aan de mensheid in solidariteit.

- Niemand van ons manifesteren onze rechten buiten, maar we allebei beseften dat er geen rechten, die geen verplichtingen scheppen in het leven. Pablo altijd beweerd dat het werk was een noodzaak en niet een recht, zoals velen geloven.

- Picasso woonde te creëren, om te geven, voor vriendschap, voor respect en voor vrede en vrijheid, zegt Eugenio Arias.

Vriendschap
Eugenio's en sterke vriendschap Pablo's duurde tot haar dood.

- Ik had echter absoluut geen contact met de artistieke en intellectuele wereld tijdens al die jaren. Het was waarschijnlijk onze soortgelijke tekens die ons bij elkaar gebracht.

- Het is niet tot ik klaar met een kapsel dat ik mijn fout ontdekte, en het is al te laat, klaagde de kapper een dag voor Pablo. Picasso onmiddellijk opgenomen daar en zei: - Je bent ook een kunstenaar en een leerling net als ik.

Ingela Brandberg geïnterviewd - Monica Andersson gefotografeerd.

Dit artikel is voor het eerst gepubliceerd in 2000. Laatst bijgewerkt op: 2008-04-29

Eugenio Arias stierf in zijn huis in Vallauris, Frankrijk in het eind april 2008, 98 jaar oud. Lees meer over hem in een artikel in Spaanse krant El País .

• Het Pin
• Aandeel
• Tweet

Afdrukken
Beoordeel dit: